وبلاگ کالج شعر علی عبدالرضایی

کالج شعر عبدالرضایى، سازمانى شعرى و شعورى ست که در آن حدودپنج هزار تن از نویسندگان مستقل معاصر، به ویژه شاعران و منتقدان جوان عضویت دارند و مطالب شان در رادیو کالج، مجله فایل شعر و گروه تلگرامى و اینستاگرامى کالج شعر منتشر مى شود

وبلاگ کالج شعر علی عبدالرضایی

کالج شعر عبدالرضایى، سازمانى شعرى و شعورى ست که در آن حدودپنج هزار تن از نویسندگان مستقل معاصر، به ویژه شاعران و منتقدان جوان عضویت دارند و مطالب شان در رادیو کالج، مجله فایل شعر و گروه تلگرامى و اینستاگرامى کالج شعر منتشر مى شود

کالج شعر عبدالرضایى، سازمانى شعرى و شعورى ست که در آن حدود سه هزار تن از نویسندگان مستقل معاصر، به ویژه شاعران و منتقدان جوان عضویت دارند و مطالب شان در رادیو کالج، مجله فایل شعر و گروه تلگرامى و اینستاگرامى کالج شعر منتشر مى شود. در این کالج شاعران و نویسندگانى هم هستند که خیلى نام ندارند، یعنى خیلى هاشان از صفر آغاز کرده اند اما از پایه بتون آرمه پى ریختیم، پله ها را چنان دارند یکى دو تا مى پرند بالا که گاهى حیرت مى کنم از اینهمه تیزى، کم مانده مرا هم بزنند و بیندازند! هرگز اینهمه شاعر و منتقدِ چیزفهم سر برنکرده توى ادبیات تیپاخورده ى فارسى، یکى از یکى بهتر، بالا بلندتر! بااینهمه جنونِ سربالا شعر مریضِ فارسى دوباره جامه خواهد درید، دهه ى هفتاد عشق بود اما با این قواى شعرىِ نامحدود، نیمه ى دومِ دهه ى نود بدل خواهد شد به صحنه ى عشقبازى شعر

پیوندهای روزانه

ﻧﻪ ﮔﻞ ﻣﯽﺯﻧﺪ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩﻫﺎ
ﻧﻪ ﭘﺎﺱ ﻣﯽﺩﻫﺪ ﺑﻪ ﻣﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﺯﯼ ﺑﯽﺗﻮﭖ ﺑﯽﺯﻣﯿﻦ
ﺧﺮﺍﻓﻪ ﺧﺮﺍﻓﻪ ﺧﺮﺍﻓﻪﺳﺖ
ﻧﻤﯽﺯﻧﺪ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻃﯿﺎﺭﻩ ﻫﯿﭻ ﺩﺯﺩ
ﻧﻪ ﮔﻞ ﻣﯽﺯﻧﺪ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪی ﻣﺎ
ﻧﻪ ﺷﻠﯿﮏ ﻣﯽﮐﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺳﺘﯽ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺍﺯ ﭘﻨﺠﺮﻩﻫﺎﯼ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺋﯿﻨﮓ ﻟﻌﻨﺘﯽ
ﺑﯿﺮﻭﻥ ﻣﯽرود
ﺍﺑﺮﻫﺎﯼ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﺭﺍ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ ﻣﯽﺭﯾﺰﺩ
ﻧﻪ ﺷﺎﻧﻪ ﺍﻟﺒﺮﺯ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﺳﻬﻤﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﮔﺮﯾﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻧﻪ ﺍﻧﺪﻭﻩِ ﺍﺑﺮﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﻗﻠﻪ ﻣﯽﮔﺬﺷﺖ
ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺻﺒﺮ ﺍﯾﻮﺏ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ
ﺁﻏﻮﺵ ِ ﺗﻮ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ ﺁﻗﺎﯼ ﺗﻔﻨﮓ !
ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺷﯿﺸﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺳﻼﻡ ﻧﻤﯽﺩﻫﺪ ﺁﻥ ﺳﻨﮓ
ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻫﺴﺖ ﻣﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﺭﻭﺑﺮﻭﯼ ﺗﻮ ﺳﯿﻨﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ
ﺧﺴﺘﻪ ﻧﯿﺴﺘﯽ!؟
ﺁﺧﺮ ﭼﺮﺍ ﺻﺪﺍﯾﻢ ﺭﺍ ﺑﯿﺎﻭﺭﻡ ﭘﺎﯾﯿﻦ
ﮐﻪ ﻃﯿﺎﺭﻩ ﺍﺯ ﻫﻮﺍﯼ ﺗﻮ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺮﻭﺩ؟
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﺎﻧﺘﺮﯼ ﻫﻮﺍﯾﯽ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﺍﺯه‌هاﯼ ﺧﺎﻟﯽ ﮔﻞ ﺑﺰﻧﯽ ؟
ﺍﯾﻦ ﺩﺭﯼﻭﺭﯼﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪﯼ ﺟﻦ ﻫﻢ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ ﺳﻨﺠﺎﻕ ﮐﺮﺩ
ﺍﯾﻨﺠﺎ ﮐﻪ ﭘﺎﺷﻨﻪ ﺟﺰ ﺑﺮ ﺩﺭ ِ ﺗﻤﺎﻡ ﺩﺭﺑﺪﺭﯼﻫﺎ ﻧﻤﯽﭼﺮﺧﺪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﯾﻦ ﭼﺸﻤ‌‌ها ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻩﺍﻡ
ﻣﺜﻞ ﺛﺎﻧﯿﻪﻫﺎﯼ ﺑﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﻫﻤﯿﻦ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﭽﯽ ﺭﻓﺘﻨﺪ
ﭘﯿﺎﺩﻩ ﺭﻭﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻋﺎﺑﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺎﮐﺴﯽ ﺗﻒ ﻣﯽﮐﺮﺩ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ چادرﭘﻮﺵ ﺭﺍه هایی ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻗﯽ ﻣﯽﺷﺪ
ﻭ ﮔﺎﻫﯽ ﻣﺪﺭﺳﻪﻫﺎﯼ ﻫﻔﺖ ﮐﻪ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﺣﺎﺷﯿﻪ ﻣﯽﺭﻓﺖ
ﮐﻨﺎﺭ ﭼﻨﺪ ﺩﻗﯿﻘﻪ ﭘﺸﺖ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻣﺎﻫﯽ ﻓﺮﻭﺷﺎﻥ ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ
ﮐﺎﺵ ﺁﻥ ﺳﺎﻝ ِ ﺁﻥ ﺟﻮﺍﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎ …
ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺮ ﻣﯽﺷﺪ
ﻭ ﺁﻥ ﺟﻮﺍﻥ ِ ﺁﻥ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺭﺍﻩ ﻧﻪ !
ﺣﺘﯽ ﺳﻼﻡ ﻧﻪ
ﮐﺎﺵ ﮐﻼﻫﯽ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﯽﺩﺍﺷﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻥ ﺳﺎل‌ها ﮐﻪ ﺭﻓﺖ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ
ﺑﯽ ﻣﺰﻩﯼ ﮐﻠﯿﺪ
ﺳﻼﻣﯽ ﺩﺭ ﻗﻔﻞ ﺑﭽﺮﺧﺎﻧﻢ
ﻭ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﺑﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ !
ﮐﻪ ﺁﻥ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺑﺎ ﻫﯿﭻ ﺳﻨﮕﯽ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ
ﺑﮕﻮ ﺑﺮﻭﯾﻢ !
ﮐﻪ ‏« ﺑﮏ ‏» ﻫﺎﯼ ﺯﺧﻤﯽ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ ﻭ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﺑﺎﻥ …
ﺁﺧﺮ ﺯﻣﯿﻦ ﺑﺎ ﺭﯾﺸﻪﻫﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﯽﺧﻮﺍﺑﺪ
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺍﯾﺴﺖ ﻣﯽﺩﻫﻨﺪ
ﻧﻪ ! ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭﺧﺖ ﺍﯾﻨ‌‌‌‌‌‌‌‌ﻬﻤﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺑﺮگ‌هایش ﻧﻤﯽ‌ﺭﻭﺩ
ﺑﯿﺎ ﺑﺮﻭﯾﻢ ! ﻣﻦ ﺍﺯ ﺯﻣﯿﻦ ﻣﯽﺗﺮﺳﻢ


نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی